Gecenin bir yarısı dertleşmek üzere kapınızı çalan dostun elinde, yine hazırladığı yemeği en romantik haliyle önünüze seren sevgilinin sofrasında…Soğuk bir kış gününde evde yalnız dışarda yağan karı seyrederken avuçlarınızda hissettiğiniz… Hayatın bu en güzel detayları yaşanırken tabloyu tamamlayan yegane içkidir “şarap”…Peki, nedir bu şarap? Nasıl içilir? Şimdi bu mühim konulara değinelim. Herkesin bildiği üzere şarap aslen üzümden yapılıyor. Ancak farklı meyvelerden yapılan meyve şarabı dediğimiz çeşitli şaraplar da var. (Özellikle yolunuz en şirin Ege kasabası Şirince’ye düşerse yörenin güzelim meyve şaraplarını mutlaka deneyin)
Klasik üzüm şarabı kırmızı, beyaz veya pembe (rosé) olurken tüm bunlar dışında bir de köpüklü şarap türü mevcut.
Klasik şarabın yapıtaşı üzüm suyunun özelliği ise şeker, asit, enzim ve diğer besinler katılmadan fermente olabilmesi. Bir üzümle bu nasıl oluyor diyorsanız bu noktada maya üzümün yardımına koşuyor ve onun sayesinde üzümde bulunan şeker tüketilerek alkole dönüştürülüyor.
Şarabın tarihi ise insanlık tarihi kadar eski. Ta İsa’dan önce 6000 yılına dek uzanıyor. Günümüzde şarap her ne kadar Fransa ile anılsa da şarabın insanoğluyla tanışıp hoş beş olduğu ilk yer Hırvatistan ve İran sınırları. Buralardan ancak 1500 yıl sonra Avrupa’ya gelebilmiş.
Şarap hakkındaki en enteresan nokta ise din ve din adamları ile sağlam bir içki olan şarap arasındaki sıcak ilişki. Ortaçağ Avrupası ve sonrasında Katolik Roma Kilisesi şarabın ve şarap içiminin en büyük destekçilerinden biri olmuş. Nitekim Avrupa’daki durum Ortadoğu için geçerli olamamış. Şarabın doğduğu yerlerden İran’da mei (iran şarabı) özellikle şiir sanatında yoğun bir biçimde etkisini hissettirirken islami kanunlar altında yasaklanmış, bundan sonra ise şarap endüstrisi yok olmuş. Kaybeden dünya olmuş.
Biraz da sağlık ve şarap ilişkisine değenecek olursak… Din ve şarap arasındaki ilişki sağlık şarap ilişkisinde de gözlemleniyor. Özellikle mahalle aralarında anneler arası sohbetlerde kulağımıza takılan “Valla doktor bizim beye şarap iç” dedi türü muhabbetler biliniz ki uydurma değil. Şarabın özellikle kalp krizine karşı insan vücudunu koruduğu çok sayıda uzmanın savunduğu bir görüş. Yağlı ballı sofralarına rağmen kalp krizindeki düşük oranlarıyla anılan şanslı Fransız milletinin bu lütfunun da şaraptan kaynaklı olduğu ciddi bir biçimde iddia ediliyor. Tabi kastedilen ılımlı oranda bir şarap tüketimi, hani diyetisyenlerimizin kibrit kutusu peynir kıvamında ölçülendirdikleri akşamları bir kadeh kırmızı şarap… O kadar! Daha fazlası değil. Uyaralım da…
Cemal Süreyya “Gece saat onikiden sonra içilen bütün içkiler şaraptır” demiş. Latinler ise şarap içmek için 5 gerekçe olduğunu söylemiş: Bir arkadaşın gelişi, birinin şimdiki ya da gelecekteki harareti, şarabın mükemmeliyeti ve herhangi başka bir sebep…
Kısacası yeri, zamanı, sebebi yok şarap içmenin. O, başlı başına bir neden… Bu noktada “Herşey bahane şarap şahane” demek belki de en doğrusu.
Ayfer Genç
Şarap Düşkünlerine… Fantasia Kırmızı Şarap Davet Mönüsü Rose Sangria
Etiketler: ayfer genç, cemal süreyya, iran şarabı, mei, şarap, şirince kasabası